Nelly en Emile Snell

Ik ben Emile Snell, ik ben getrouwd met Nelly Bos, heb 1 dochter (Susanne) en 2 kleindochters (Cherise en Luna). Ik ben geboren in Indonesië en op 15-jarige leeftijd naar Nederland gekomen. Ik heb 41 jaar in het onderwijs gewerkt, waarvan de laatste 8 jaar, eerst als leraar volwassen anderstaligen en de laatste 4 jaar als leraar op een school voor AMA’s.

Het is op die laatste school in Leiden, dat ik David onder mijn hoede kreeg. Op een ochtend zat hij achter in de klas. Na de leerlingen aan het werk te hebben gezet ben ik naar hem toe gegaan om nader kennis te maken. Omdat hij pas in Nederland was, probeerde ik hem met gebaren en veel mimiek, ondersteund door een mengelmoesje van wat Frans en Engels, uit te leggen wat zoal de regels waren en wat er van hem verwacht werd. Hij knikte begrijpend en zei toen: “Dat heb ik zojuist reeds van mijn buurman vernomen, meneer (!!!!!)”. Precies met deze woorden. Ik viel zowat achterover van verbazing. Koud twee maanden in Nederland en dan reeds deze beheersing van een voor hem volstrekt vreemde taal.

Hij had in de afgelopen twee maanden bijna dagelijks de bibliotheek van het AZC (asielzoekerscentrum) bezocht en zich op deze manier iets van de taal eigen gemaakt. Wat een initiatief, wat een creativiteit en vooral wat een zich bewust zijn van wat belangrijk was voor zijn toekomst … toen al ! In geen tijd ontwikkelde hij zich niet alleen tot een buitengewoon leergierige en intelligente leerling, maar ook tot een vraagbaak voor de andere leerlingen, van wie de meeste al veel langer in Nederland waren.

Voor mij was het al gauw duidelijk dat het hier om een jongen ging die boordevol talenten zat, een jongen waar Nederland en in een later stadium wellicht Angola, veel aan kon hebben. Deze jongen verdiende het om kansen te krijgen.

Ik sprak over hem met Nelly en ook zij stond open voor de idee David te helpen. We nodigden hem bij ons thuis en al gauw bleek hij ook sociaal erg sterk. Tijdens de kerstvieringen met de familie bij ons thuis verstopte hij zich niet, maar deed integendeel volop mee met de gesprekken. Ook bleek David zich verdiept te hebben in de geschiedenis van Nederland. In dit verband herinner ik mij dat Nelly en ik hem een keer meenamen naar Den Haag. We bezochten het Mauritshuis en opnieuw verbaasde hij ons met zijn kennis van bepaalde gebeurtenissen uit de vaderlandse geschiedenis.

Er is nog een moment geweest, dat wij geprobeerd hebben David te adopteren. Helaas is dat om reden van o.a. mijn gevorderde leeftijd toen niet mogelijk gebleken.

Op een gegeven moment is David vertrokken naar Rotterdam. Hij heeft intussen heel wat meegemaakt, maar is na zijn Angolees avontuur, waarover iedereen in een ander deel van deze website kan lezen nu weer terug in Rotterdam. Alles lijkt ten goede te keren, al is de financiële kant van het geheel nog een buitengewoon zware klus om te klaren.

Maar het feit, dat zoveel mensen zich om David bekommeren, kan niets anders betekenen, dan dat het hier werkelijk om een jonge man gaat waar we heel wat profijt van kunnen hebben en daarenboven ook nog iemand die door zijn gedrag de harten van velen heeft gestolen. Die van Nelly en mij heeft hij in elk geval gewonnen we zijn blij hem nog geregeld bij ons thuis te kunnen ontvangen en een klein steentje te kunnen bijdragen aan zijn verdere ontwikkeling.

Guido Grijs

48 jaar, gehuwd met Nancy Conrad, 1 dochter Nandi (13), werkzaam als locatiecoördinator bij Stichting “Perspect”.

Van 2000 tot 2004 ben ik bij het Centrum voor Dienstverlening ( CVD ) werkzaam geweest als begeleider van Alleenstaande Minderjarige Asielzoekers ( AMA’s ). Deze AMA’s woonden zelfstandig met z’n vieren of vijven in woningen verspreid door Rotterdam. Destijds had het CVD zo’n 320 AMA’s onder begeleiding. Mijn taak was om de jongeren, die voornamelijk uit Afrika en China kwamen te begeleiden op het gebied van inburgering in de Nederlandse maatschappij, met school, bij hun procedure voor het verkrijgen van een verblijfsvergunning, bij het zelfstandig wonen, bij het leren omgaan met geld, bij problemen op allerlei gebied.

Begin 2002 kwam David uit het opvangcentrum in Leiden en werd ik zijn begeleider. David was nog erg jong, 14 jaar en in het begin was de relatie met David erg moeizaam. David was nogal aan het puberen en wilde zich niet echt houden aan de regels die in de woningen golden. Na een paar maanden lukte het gelukkig om het vertrouwen van David te winnen en sindsdien heeft David zich dan ook een plaats in mijn hart veroverd.

David twijfelde in die tijd erg over welke schoolrichting hij moest volgen. Uit alles bleek dat hij geschikt was voor het Atheneum, maar hij was bang dat hij de procedure zou verliezen en dan geen nuttig diploma zou hebben in Angola. Hij wilde dan ook VMBO gaan volgen. Omdat destijds de regel was dat als je voor je 15e in Nederland aangekomen was je vlak voor je 18e een definitieve verblijfsvergunning kreeg, heb ik hem dit sterk ontraden en aangedrongen op atheneum.

Door het strenge vreemdelingenbeleid kwamen er steeds minder asielzoekers naar Nederland en in 2004 kwam er door een reorganisatie bij het CVD ( waarbij de meeste begeleiders een andere baan moesten zoeken ) een einde aan mijn werk als begeleider. Toch zijn David en ik contact blijven houden en ben ik hem blijven helpen met zijn procedure ( zie procedureverloop ). Helaas veranderde de regel dat je voor je 18e een definitieve verblijfsvergunning kreeg, verloor David alle rechtszaken en moest hij net na het behalen van zijn atheneumdiploma ( 2006 ) het land uit.

Zoals ik al zei had David een plaats in mijn hart veroverd, ik kon het dan ook niet aanzien dat een intelligente, goed ingeburgerde jongen als David het land uitgezet werd en de kans om een degelijke studie te kunnen volgen werd ontzegd. Gelukkig waren Rosalie, Robert, Nelly en Emile dezelfde mening toegedaan en hebben we genoeg geld kunnen ophalen ( en zelf bijgedragen ) om David’s terugkeer naar Nederland mogelijk te maken.

Rosalie en Robert Rischen

Rosalie (55 jaar) en Robert (59 jaar), tandarts, 4 dochters, Robine (23), Berber (22), Lotte (20), Ameliet (19), 1 zoon Quintus (15 jaar).

We zijn met David in contact gekomen via onze dochter Ameliet. David en Ameliet zaten op de middelbare school bij elkaar in de klas en op een gegeven moment werden zij goede vrienden. David kwam dan ook regelmatig bij ons over de vloer en we leerden hem kennen als een intelligente, keurige jongen.

David had niet verteld dat hij in Nederland was als asielzoeker. Hij schaamde zich hier enigszins voor, maar was ook bang voor stigmatisering. Pas toen hij zijn procedure verloren had, en dus het land uit moest, kon hij er niet meer omheen. Na de schok en het eerste verdriet te hebben verwerkt, stak de verontwaardiging op. Het zou zo zonde zijn om een talentvolle jongen als David de kans op een goede toekomst te ontnemen.

We hebben dan ook de koppen bij elkaar gestoken en het nodige ondernomen om David in Nederland te houden. Inschrijving bij de TU in Delft was geen probleem, alleen moest hij om een verblijfsvergunning voor studie te krijgen terug naar Angola. Helaas was dat de enige mogelijkheid, dus David ging terug naar Angola ( zie David’s reisverslag ). Deze procedure duurde veel langer dan verwacht en was een tijd vol ongerustheid. Telefonisch contact met Angola verliep vaak moeizaam en soms lukte het een hele tijd niet om met David in contact te komen. Ook de arrestaties en de tyfus- en malariabesmetting van David hielpen niet bepaald om de ongerustheid weg te nemen. We waren dan ook heel blij om David uiteindelijk op Schiphol te kunnen begroeten.

David woont nu bij ons in. Als tijdelijke oplossing is dit geen probleem, maar voor de toekomst willen we toch wel graag dat David een zelfstandige woonruimte krijgt. Voorlopig was het eerste doel om ervoor te zorgen dat David aan zijn studie kon beginnen. Inmiddels is er genoeg geld binnengehaald om zijn eerste jaar collegegeld te betalen, worden zijn boeken betaald door een donateur en gaat hij dagelijks op de fiets van Rotterdam naar Delft.

We zijn nog druk op zoek naar een baantje voor David ( hij mag maximaal 10 uur per week werken volgens zijn verblijfsvergunning ) en zoals het er nu uitziet, zou dat kunnen lukken. Wel moet hiervoor een Tewerkstellingsvergunning ( TWV ) aangevraagd worden, het wachten is op de beslissing hierop. David wil graag hard te werken om zelf ook een financiële bijdrage aan zijn studie te kunnen leveren, maar het zal hard nodig blijven om geld binnen te krijgen voor zijn studie.